Μπορούν οι γυναίκες να γίνονται οδηγοί φορτηγών; Φυσικά! Στην πραγματικότητα, σε όλο τον κόσμο, ολοένα και περισσότερες γυναίκες ακολουθούν αυτόν το δρόμο και, ως αποτέλεσμα, εξελίσσονται με επιτυχία στο επάγγελμα αυτό.
Δύο γυναίκες από τέσσερις διαφορετικές χώρες μοιράζονται τις προσωπικές τους ιστορίες για το πώς και γιατί ξεκίνησαν να οδηγούν φορτηγά, ενώ μία ιδιοκτήτρια εταιρείας μεταφορών εξηγεί πώς ένα πιο ποικιλόμορφο εργατικό δυναμικό συμβάλλει στην επιτυχία και την ανάπτυξη της επιχείρησής της.
Aliaksandra: «Ο δρόμος ήταν πάντα η θεραπεία μου»
Από τότε που προτίμησε την καμπίνα του φορτηγού από το γραφείο, η Aliaksandra ανακάλυψε μια νέα αρχή στη ζωή της. Όχι μόνο κάνει τώρα μια δουλειά που αγαπά, αλλά κάνει και νέες επαφές μέσω του blog της για τη ζωή στο δρόμο.
Πώς έγινες οδηγός φορτηγού;
«Δούλευα σε ένα γραφείο, απαντούσα σε κλήσεις από τις 8 έως τις 5, ταξινομούσα τα χαρτιά, έβλεπα τους ίδιους τέσσερις τοίχους, την ίδια θέα από το παράθυρο και οδηγούσα την ίδια διαδρομή 3 χιλιομέτρων: σπίτι-γραφείο-σπίτι. Ένιωθα παγιδευμένη στην ίδια ρουτίνα, σαν να ζούσα την ίδια μέρα ξανά και ξανά.
“Όταν ένιωθα άκεφη, καθόμουν στο τιμόνι και οδηγούσα, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό και πάντα όταν έφτανα είχα καλύτερη διάθεση. Κάποια στιγμή, συνειδητοποίησα ότι ήθελα μια δουλειά που θα μου επέτρεπε να συνδυάσω τη δουλειά με το πάθος μου – τα ταξίδια. Ο δρόμος ήταν πάντα η θεραπεία μου, τόσο για την ψυχή όσο και για το σώμα μου.
Έχει κάνει διαφορά;
«Τώρα, η ζωή μου έχει αλλάξει τελείως! Κάποτε φοβόμουν να οδηγήσω μικρό αυτοκίνητο και τώρα μπορώ να χειρίζομαι ένα μεγάλο σε όγκο, υψηλής αξίας συνδυασμό φορτηγού-ρυμουλκούμενου!
«Κάθε μέρα φέρνει νέες πόλεις και χώρες, νέους ανθρώπους και νέες διαδρομές. Η θέα έξω από το παράθυρό μου αλλάζει όχι μόνο καθημερινά, αλλά κάθε λεπτό. Ποτέ δεν ξέρω πού θα είμαι αύριο – χωρίς μονοτονία, χωρίς επανάληψη. Αυτό ακριβώς χρειαζόμουν – νέες εμπειρίες κάθε μέρα».
Τι σας αρέσει περισσότερο στη δουλειά σας;
«Τα αγαπημένα μου ταξίδια είναι στην Ισπανία και την Πορτογαλία – λατρεύω αυτές τις χώρες και η διάθεσή μου ανεβαίνει αμέσως όποτε τις βλέπω στα δρομολόγιά μου. Το πιο αξέχαστο ταξίδι ήταν στην Πορτογαλία – έφτασα εκεί στις 24 Δεκεμβρίου και, λόγω των διακοπών, πέρασα 12 καταπληκτικές μέρες στη Λισαβόνα. Ένας ντόπιος αναγνώστης του blog μου με ξενάγησε σε ολόκληρη την πόλη.
«Μερικές φορές πρέπει να φορτώνουμε ή να ξεφορτώνουμε, αλλά δεν με πειράζει – είναι σαν μια μικρή προπόνηση! Αγαπώ πολύ τη δουλειά μου και νιώθω απόλυτα στο στοιχείο μου».
Manuela Jaramillo Vazquez: «Νιώθω σαν βασίλισσα!»
Από τότε που εγκατέλειψε τη δουλειά της ως σερβιτόρα και έγινε οδηγός φορτηγού, η Manuela Jaramillo Vazquez αγχώνεται λιγότερο, κερδίζει περισσότερα και απολαμβάνει μια πολύ πιο υγιή ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής.
Γιατί έγινες οδηγός φορτηγού;
«Όταν ήμουν σερβιτόρα, είχα πολύ άγχος και δούλευα πολλές ώρες. Δούλευα Σαββατοκύριακα, αργίες… Ποτέ δεν είχα ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό μου. Λαχταρούσα να είμαι στο σπίτι, να είμαι με τον γιο μου. Ήμουν στα όρια της εξάντλησης και το σώμα μου ούρλιαζε για αλλαγή, οπότε αποφάσισα να σταματήσω.
«Μετά από ένα μικρό διάλειμμα πήρα την άδεια μου και γράφτηκα στη σχολή οδήγησης φορτηγών. Όταν το ολοκλήρωσα, μίλησα με διάφορες εταιρείες και γρήγορα αποδέχτηκα μια προσφορά. Αν μη τι άλλο υπάρχει άφθονη ζήτηση για οδηγούς. Στην αρχή ξεκίνησα με εθνικά δρομολόγια, δηλαδή έπρεπε να κοιμάμαι μακριά από το σπίτι κάθε βράδυ, κάτι που δεν μου άρεσε. Αλλά μόλις απέκτησα κάποια εμπειρία, μπορούσα εύκολα να επιλέξω άλλη εταιρεία που θα μπορούσε να μου προσφέρει πιο σύντομες και σταθερές διαδρομές”.
Πώς επηρέασε τη ζωή σας η αλλαγή σταδιοδρομίας;
«Τώρα, έχω πολύ περισσότερο ελεύθερο χρόνο και ο μισθός μου είναι σχεδόν διπλάσιος από αυτόν που έβγαζα ως σερβιτόρα. Δουλεύω Δευτέρα έως Παρασκευή και είμαι σπίτι κάθε βράδυ και σαββατοκύριακο. Πριν, λαχταρούσα για απλά πράγματα όπως να μοιράζομαι ένα γεύμα με την οικογένειά μου ή να είμαι σπίτι για διακοπές. Έτσι, όσον αφορά την ποιότητα ζωής, την εξισορρόπηση της εργασίας και της οικογένειας – ήταν μια τεράστια αλλαγή».
Τι σου αρέσει στη δουλειά σου;
“Στη δουλειά είμαι πολύ ανεξάρτητη. Όταν φτάνω για να παραλάβω το φορτηγό μου, κουβεντιάζω για λίγο με τους συναδέλφους μου και μετά φεύγω. Δεν έχω κανέναν να μου λέει τι να κάνω, και όσο συνεχίζω να κάνω τέλεια τη δουλειά μου, έχω απόλυτη ελευθερία. Οργανώνεις τα δικά σου διαλείμματα, τα γεύματά σου και κανείς δεν σε ενοχλεί.
“Πάντα λάμβανα μεγάλη υποστήριξη από τους συναδέλφους μου και γινόμουν απόλυτα αποδεκτή από τους πελάτες μας. Όλοι στην πόλη με ξέρουν ως «την ξανθιά στο κόκκινο Volvo». Για πολλούς ανθρώπους είναι ακόμα εντυπωσιακό να βλέπεις μια γυναίκα να οδηγεί φορτηγό».
Γιατί δεν υπάρχουν περισσότερες γυναίκες στον κλάδο;
«Νομίζω ότι οφείλεται στο ότι ανέκαθεν θεωρούνταν αντρική δουλειά. Τώρα που υπάρχει έλλειψη οδηγών, οι εταιρείες καταβάλουν μεγαλύτερες προσπάθειες να προσλαμβάνουν γυναίκες και να παρέχουν περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πώς αυτές θα εισέλθουν στον κλάδο. Αλλά αν αυτό είχε γίνει νωρίτερα, ο διαχωρισμός των φύλων θα ήταν 50-50 μέχρι τώρα. Αν μάλιστα είχαν δοθεί ευκαιρίες στις γυναίκες νωρίτερα, σας λέω, θα ήμασταν οι βασίλισσες του δρόμου».
