Συνάδελφοι…
Δυο δεκαετίες στις διασυνοριακές, οδικές μεταφορές, νόμιζα πως… “τα είχα δει όλα”…
Όμως… “δεν με νοιάζει που πεθαίνω, μα που δε ζω να μαθαίνω”…
Στο πρόσφατο ακτοπλοϊκό ταξίδι μου για Βαρκελώνη, μ’ αξίωσε ο Θεός να βιώσω (“απο σπόντα”) την “αποθέωση” της συναδελφικής αλληλεγγύης…
Τρεις “μάγκες” συνάδελφοι (έτσι κι αλλιώς, αυτοί, μόνοι τους, ούτε κότες δεν είναι…), θέλοντας να ενοχλήσουν άλλο συνάδελφο (οδηγό της ίδιας εταιρίας μ’ αυτούς), μπαίνοντας στο εστιατόριο του πλοίου, έκλεισαν την πορτα (ισχυριζόμενοι πως το έκαναν οι άνθρωποι του πλοίου), “απαγορεύοντας” στους υπόλοιπους (οδηγούς,κυρίως) να μπουν…
Όταν (χωρίς να ξέρω την αιτία και βλέποντας το παράλογο της κατάστασης) προσπάθησα να ανοίξω την πόρτα, έγινα αποδέκτης μιας πρωτοφανής επίθεσης…
Αρχικά απο τον “αρχη-μάγκα” της παρέας που δήλωνε “αποφυλακισμένος” με την (μαζεμένη) συνδρομή του δεύτερου, και στη συνέχεια την υβριστική επίθεση του αρχη-ηλίθιου της παρέας ( ιδιοκτήτη, συνεργαζόμενου με την εν λόγο εταιρία, απ’ ό,τι εμαθα), πίσω απο τις πλάτες των άλλων δυο…
Έδωσα τόπο στην οργή, αναλογιζόμενος… τρία (3) αυτοκίνητα της ίδιας εταιρίας στις αποθήκες της Ισπανικής Αστυνομίας, όπου αναγκαστικά θα κατέληγαν αν “ξέφευγαν” τα πράγματα… κάτι, βέβαια, που δεν ισχύει για την Ελλάδα…
Κι όσο κι αν, η ΕΛΑΣ δεν ενδιαφέρεται για το περιστατικό που έγινε εκτός Ελληνικής επικράτειας, ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ θα ενδιαφερθεί για τις απειλές που δέχτηκα και που δεν έχουν σύνορα…
Ομως… πέρ’ απ’ όλα τ’ άλλα…
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΜΑΣ, ρε συνάδελφοι;;;
…και μ’ αυτές τις συνθήκες, περιμένουμε προκοπή;;;
Σε τέτοιο εργασιακό περιβάλλον, περιμένουν “νέο αίμα” οι αυτοκινητιστές;;;
