Σε ένα γεφύρι, με αναμμένες τις μηχανές τους στέκονται οι ιδιοκτήτες φορτηγών, λίγο πριν το περάσουν.
Να περάσουν απέναντι σα να μην συμβαίνει τίποτα, να μείνουν εκεί που είναι και να περιμένουν, ή να καθίσουν στη μέση της γέφυρας, να την κλείσουν στα δύο έως ότου, τα προβλήματα τους χτυπήσουν την πόρτα του Μαξίμου;
Και ποιοι θα είναι στην μέση; Όλοι. Τι αν έχουν διαφορές με το ΠΣΧΕΜ, τι αν τα έχουν βάλει με την ΟΦΑΕ, με το τάδε σωματείο, με το άλλο που δεν τους γουστάρουμε επειδή διοργανώνουν χαρές και πανηγύρια.
Όλοι. Και οι μερακλήδες με τα φορτηγά τους, που ντρέπεσαι να μπεις στις καμπίνες τους από τα πολλά …μπλιμπλίκια και αυτοί που έχουν τρύπια πατάκια.
Αυτή είναι η πιο υπέροχη συνταγή των Ελλήνων Μεταφορέων. Άπ΄όλα έχει ο μπαξές.
Τα χρήματα ήταν το κίνητρο, αλλά η αγάπη για το φορτηγό ήταν πάνω απ όλα η ζωή τους. Και αυτό θέλουν να διατηρήσουν.
Να ζουν από το φορτηγό χιλιάδες οικογένειες, όπως ζούσαν από το βαρύ τιμόνι, τις μανούβρες, τα ατέλειωτα χιλιόμετρα, σαν μια ζωή πάνω στην άσφαλτο, με χτυποκάρδια του κινητήρα, και για χαρές τις κόρνες πριν φθάσουν, μετά από μέρες έξω από το σπίτι τους.
Και όταν ο Οδηγός και ιδιοκτήτης είναι ένα, τότε, η ζωή είναι κοινή πίσω από το τιμόνι.
Και οι διεκδικήσεις εξίσου κοινές. Για σκανιάκηδες, βολβάκηδες, νταφάκηδες, μερσεντέδες.
