Επιστροφή, Κυριακή, απόγευμα, από την Θεσσαλονίκη στην Αθήνα. Ένα τυπικό μεσημέρι, ανοιξιάτικο, που πρέπει να έχει μια σχετική κίνηση στον γνώριμο αυτοκινητόδρομο, που προσφέρει όλες τις προδιαγραφές.
Πριν μερικά χρόνια οι δρόμοι, τα κυριακάτικα απογεύματα φούλαραν με αυτοκίνητα, και σπάνια να είχες τη δυνατότητα να είσαι μόνος στο δρόμο. ( αυτό ίσως αν αποφάσιζες να κινηθεί τη νύχτα, για αν έχεις την ηρεμία σου).
Και όμως, τώρα, έχεις την ησυχία σου και την ημέρα. Μέρα Μεσημέρι προς απόγευμα και οι δρόμοι είναι σχεδόν άδειοι. Μοναδικοί συνοδοιπόροι σου, οι γνώριμοι αυτοκινητιστές, οι δεκάδες νταλίκες που συναντάς στον διάβα σου.
Μετράω – κάνω μια πρόχειρη στατιστική – και διαπιστώνω ότι από τα δέκα οχήματα που κινούνται στην Εθνική οδό, τα πέντε είναι φορτηγά και τα άλλα πέντε ΙΧ. Πριν μερικά χρόνια, η αναλογία ήταν πολύ διαφορετική, με την ζυγαριά να γέρνει προς τα ΙΧ.
Τα ΙΧ πλέον βλέπουν ως πολυτέλεια το ταξίδι στον αυτοκινητόδρομο. Και, τα πανάκριβα SUV και ίσως και κάποια άλλα που κινούνται για επαγγελματικούς λόγους, να είναι οι πιο συχνοί πελάτες των διοδίων.
Τα διόδια φουλάρουν με φορτηγά. Όπως συνέβαινε και στο παρελθόν. Μόνο που σήμερα, τα πανάκριβα διόδια έχουν απομακρύνει τα ΙΧ και τα φορτηγά συντηρούν – έχουν το μεγαλύτερο βάρος , κάτι σαν …μέτοχοι! – τους αυτοκινητοδρόμους. Ότι περίπου συμβαίνει και με τα πλοία, που τα φορτηγά τα συντηρούν με τα πανάκριβα ναύλα τους το χειμώνα.
Οι δρόμοι είναι άδειοι, η συντήρηση πανάκριβη, και οι εταιρείες διαχείρισης έχουν μπροστά τους πολλούς οικονομικούς «πονοκεφάλους» αν δεν βάλουν νερό στο κρασί τους, ώστε να προσεκλύσουν στους πολυτελείς, ασφαλείς και πολυδιαφημισμένους δρόμους τους, τόσα αυτοκίνητα, ώστε να μην υπάρχει το φαινόμενο των …φαντασμάτων ( το φαινόμενο των άδειων δρόμων) τις περισσότερες ώρες που θα έπρεπε η κίνηση να είναι πιο πυκνή.
Και με ένα Πάσχα και τρία εορταστικά τριήμερα μάλλον, δουλειά δεν γίνεται.
