Άλλη μια τραγωδία στη θάλασσα. Άλλη μια …γενοκτονία στον θαλάσσιο δρόμο των μεταφορών. Με θύματα, ως επί το πλείστον οδηγούς φορτηγών. Επαγγελματίες που ανέχονταν τις ελλείψεις στο ιταλικό καράβι. Και δυστυχώς, η τραγωδία επαναλήφθηκε, μέσα σε έξι χρόνια.
Και φυσικά, μια εταιρεία που θα πρέπει σύντομα να απολογηθεί. Για όλα αυτά που την βαραίνουν, της έχουν καταλογίσει.
Όμως, οι παθόντες, παρόλο που ακόμη υπάρχουν αγνοούμενοι και τα αμπάρια σιγοκαίνε τα τελευταία κουφάρια φορτηγών, θα πρέπει να κινηθούν νομικά, το επόμενο χρονικό διάστημσ. Οι παθόντες πρέπει πλέον να γνωρίζουν ότι έχουν το δικαίωμα της αποζημίωσης, με την αναζήτηση τυχόν ποινικών ευθυνών.
Από τη μία οι υλικές βλάβες ( όπως από τα πιο …απλά που αφορά τα απωλεσθέντα πράγματα, την ολική καταστροφή των φορτηγών, οχημάτων, ΙΧ και των εμπορευμάτων στις νταλίκες) αλλά και οι βλάβες πιο μεγάλες. Οι ψυχικές και οι σωματικές.
Εδώ ξεκινάει ένας μεγάλος κύκλος διερευνήσεων, όπως οι παραβάσεις που έχουν – και αν έχουν συντελεστεί – με γνώμονα το διεθνές ναυτικό δίκαιο, του κανονισμούς που διέπουν την ασφάλεια του πλοίου, την προστασία και ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα , κατά πόσο τηρήθηκαν οι κανόνες ασφαλείας για τους ιδιοκτήτες φορτηγών/εμπορευμάτων (cargo) ενώ, θα πρέπει με ιδιαίτερη προσοχή να διευρενηθεί ο τρόπος με τον οποίο οι οικογένειες των άτυχων επιβατών, που ακόμη και σήμερα, θεωρούνται αγνοούμενοι θα κινηθούν εναντίον της πλοιοκτήτριας.
