Τι και αν προσπαθεί ο Νίκος Ρίζος στην ταινία «Η νύφη το σκασε» να βάλει μπροστά το προπολεμικό φορτηγό του, με συνοδηγό την ανεπανάληπτη Τζένη Καρέζη. Η μίζα δεν γυρίζει και για να γίνει καλά πρέπει να βάλει στον κινητήρα το σωτήριο λουκουμάκι.
Κάπως, έτσι, η ελληνική μεταφορά, μετά από 3-4 γενιές, πλήρους ωρίμανσης, με υπηρεσίες για πολλές δεκαετίες υψηλών προδιαγραφών, βρίσκεται στο πιο κομβικό σημείο.
Το σημείο επανεκκίνησης, που θέλει το …λουκουμάκι του. Την υποστήριξη της κρατικής επιδότησης για την ανανέωση των φορτηγών, εκεί, όπου ο ελληνικός στόλος έχει μείνει πίσω.
Δεν υπάρχει μαγικό ραβδί, όμως, αν η πρωτοβουλία υπερκεράσει κάθε «βραχώδες» εμπόδιο, το σίγουρο είναι ότι, θα έχει συμβεί το πολυπόθητο βήμα και η ελληνική μεταφορά να «ξεκολλήσει»έστω και με τις λάσπες να έχουν περικυκλώσει όλο το αμάξωμα.
Ο τροχός για να γυρίσει πρέπει να πατήσει σε νέες ρόδες, να σταθεί σε σασί ανθεκτικά, να περνάει τις λακούβες με νέα αμορτισέρ, να μην φοβάται ούτε τις ανηφόρες, ούτε τα πολλούς τόνους στην καρότσα του.
Και οι δύσκολες εποχές , όπως μας ανέφερε ένας έμπειρος μεταφοράς από την Βόρεια Ελλάδα, αποτελούν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για ανασύνταξη δυνάμεων. Μόνος εχθρός για τους μεταφορείς είναι το κράτος. Ούτε η πτώση του έργου τους φόβισε, ούτε ο κακός ανταγωνισμός – που θυμίζει την λαϊκή σοφία « με τα πόδια που σηκώθηκαν και χτύπησαν το κεφάλι».
Λουκουμάκι, λοιπόν, αν θέλουν να δουν την Ελληνική χερσαία μεταφορά να πατάει ξανά στις ράγες της. Να …αστράφει στους δρόμους.
