Οι αυτοκινητιστές, ιδιοκτήτες και οδηγοί ταυτοχρόνως ή και …σκέτοι οδηγοί – χωρίς ιδιοκτησιακό 18μετρο φορτηγό – είναι σαν τους ινδιάνους στα γουέστερν. Έρχονται έφιπποι και με το τόξο τους ρίχνουν το βέλος τους κατευθείαν στο στόχο και φεύγουν.
Είναι οι «Ινδιάνοι» των δρόμων, που παλεύουν με όλες τις αναποδιές, στους δρόμους, στα μεγάλα ή μικρά δρομολόγια, στα χρόνια της κρίσης. Και τι κρίση. Ξεκίνησε το 2011, πήρε μια ανάσα το 2020 – για δύο μήνες – και «κόλλησε» κορωνοϊό.
Ο στόχος όμως είναι ο ίδιος, όσο δύσκολος και αν φαίνεται. Πρέπει να πετύχει με το «τόξο» του, τον στόχο. Να πετύχει την ακριβή ώρα παράδοσης, να βγει αλώβητος από τις «αναποδιές», να φορτώσει στην ώρα του, να προλάβει on time το καράβι. Και εκεί, να παρκάρει με ακρίβεια, γρήγορα και …τσουπ να περάσει μια όμορφη – με ή χωρίς τρικυμία – στο καράβι.
Να μοιραστεί, σαν να είναι αδέλφια του, με τους άλλους αυτοκινητιστές τα άγχη του, να «ξεφορτώσει» την ταχυπαλμία των τελευταίων χιλιομέτρων, να γελάσει, να βγάλει από μέσα του, κάθε πόνο, να «καλμάρει» τα αντανακλαστικά του, που δουλεύουν 1.000% πιο γρήγορα, όταν πρέπει να διανύσει 2,3,5 χώρες, με διαφορετικές συνθήκες, διαφορετικά όρια.
Και να ανέβει στην πόλη του, στην πατρίδα του, έτοιμος να δει τα χαμόγελα της οικογένειας του, αυτοί που περιμένουν το πυλώνα του σπιτιού.
Και να παρκάρει το «δεξί του χέρι», την αγαπημένη του νταλίκα, έτοιμος για τη νέα του αποστολή. Έτοιμος να μαζέψει πάλι τα κομμάτια του, είτε έχει ξεκουραστεί, είτε όχι. Γιατί, οι οδηγοί φορτηγών είναι οι σύγχρονοι Ινδιάνοι των αυτοκινητοδρόμων, εντός και εκτός Ελλάδος.
Καλές διαδρομές σε όλους σας, καλά ταξίδια, πάντα φορτωμένα.
